درون یک عکس در واقع چه چیزهایی وجود دارد

هر عکسی را که مستقیماً از گوشی گرفته شده است باز کنید، می‌بینید که تصویر فقط بخشی از فایل است. در اطراف آن، بلوکی از فراداده قرار دارد که دوربین در همان لحظه نوشته است: سازنده و مدل دستگاه، لنز، تنظیمات نوردهی، ثانیهٔ دقیق فشرده شدن شاتر، نسخهٔ سیستم‌عامل و – وقتی خدمات مکان‌یابی روشن باشند – طول و عرض جغرافیایی محلی که ایستاده بودید، معمولاً با دقت چند متر.

هیچ‌کدام از این اطلاعات در خود تصویر دیده نمی‌شود، اما تمام آن‌ها همراه فایل جابه‌جا می‌شوند. عکس را به ایمیل پیوست کنید، در یک پوشهٔ مشترک قرار دهید یا در آگهی فروش یک کالا بگذارید؛ تمام این فیلدها هم همراهش می‌روند.

ابزار بالا این بلوک را می‌خواند و پیش از حذف هر چیزی به شما نشان می‌دهد، چون اعداد خودشان گویای همه‌چیز هستند. «این عکس حاوی فرادادهٔ EXIF است» عبارتی انتزاعی است؛ اما یک جفت مختصات که مستقیماً به در خانهٔ شما اشاره می‌کند، دیگر انتزاعی نیست.

بایت‌ها را جدا کنید، دوباره فشرده‌سازی نکنید

دو راه برای حذف فراداده از یک تصویر وجود دارد و فقط یکی از آن‌ها درست است.

راه آسان این است که تصویر را روی یک بوم HTML رسم و دوباره ذخیره کنید. فراداده ناپدید می‌شود چون بوم اصلاً فراداده‌ای نداشته است. اما این کار تصویر را هم دوباره فشرده می‌کند – یعنی یک دور دوم فشرده‌سازی با افت کیفیت JPEG روی فشرده‌سازی دوربین – و پروفایل رنگ تعبیه‌شده را هم دور می‌ریزد؛ در نتیجه فایل «پاک‌سازی‌شده» به‌طور محسوسی کیفیت پایین‌تری نسبت به فایل اصلی دارد و رنگ‌هایش تغییر کرده‌اند. بیشتر ابزارهای رایگان حذف فراداده به همین شیوه کار می‌کنند و به همین دلیل است که فایلی که پس می‌گیرید اغلب حجم متفاوتی دارد و تصویرش اندکی فرق می‌کند.

این ابزار کار دیگری انجام می‌دهد. فایل JPEG دنباله‌ای از بخش‌های نشانه‌دار است؛ PNG دنباله‌ای از قطعات است؛ و WebP یک محفظهٔ RIFF است. فراداده در بخش‌های مشخص و قابل شناسایی در هر یک از این‌ها قرار دارد – بلوک‌های APPn در JPEG، قطعات eXIf، tEXt، iTXt، zTXt و tIME در PNG، و قطعات EXIF و XMP در WebP. حذف آن‌ها یعنی پیمایش ساختار خود فایل، رد کردن آن بلوک‌ها و کپی کردن بقیهٔ بخش‌ها بدون هیچ تغییری.

تصویر فشرده‌شده هرگز بازگشایی نمی‌شود. به این معنی که داده‌های تصویر در فایلی که دانلود می‌کنید، بیت‌به‌بیت همان داده‌های تصویر در فایلی است که ارائه داده‌اید – نه «از نظر بصری یکسان»، نه «با کیفیت بالا»، بلکه دقیقاً یکسان. تنها تفاوت بین دو فایل، فراداده‌ای است که خارج شده است.

چه چیزهایی را حذف نمی‌کنیم و چرا

دو مورد عمداً نگه داشته می‌شوند و هر دو با یک کادر انتخاب به شما نشان داده شده‌اند تا در صورت تمایل نظر دیگری انتخاب کنید.

پروفایل رنگ. یک پروفایل ICC مشخص می‌کند که پیکسل‌ها در چه فضای رنگی ذخیره شده‌اند. گوشی‌های امروزی با طیف رنگی گسترده عکاسی می‌کنند و یک عکس با طیف گسترده بدون پروفایلش به‌عنوان sRGB معمولی تفسیر می‌شود و اشتباه نمایش داده می‌گردد – معمولاً رنگ‌پریده و گاهی بیش از حد تند. این پروفایل تصویر را توصیف می‌کند نه عکاس را، بنابراین به‌طور پیش‌فرض باقی می‌ماند.

پرچم چرخش، هنگامی که عکس به آن نیاز دارد. گوشی‌ها هنگام چرخاندن دوربین، پیکسل‌ها را نمی‌چرخانند؛ بلکه عکس را همان‌طور که حسگر دیده است ذخیره می‌کنند و یک عدد EXIF می‌نویسند که مشخص می‌کند عکس باید رو به کدام جهت باشد. این عدد را حذف کنید تا نسخهٔ پاک‌سازی‌شده در هر برنامه‌ای که از آن پیروی می‌کند به‌پهلو نمایش داده شود. هنگامی که عکسی به این پرچم متکی باشد، این ابزار یک بلوک حداقلی می‌سازد که فقط همین یک مقدار را دارد و هیچ چیز دیگری در آن نیست – نه دوربین، نه زمان ثبت و نه مکان.

این کار چه تأثیری بر سایر عکس‌های شما دارد

پاک‌سازی یک فایل پیش از ارسال، نیمی از مشکل مربوط به هم‌رسانی را حل می‌کند. اما برای عکس‌هایی که همچنان در گالری دوربین شما مانده‌اند کاری نمی‌کند؛ آن عکس‌ها هنوز تمام فیلدهایی را که این ابزار پاک کرد نگه داشته‌اند و برای هر کسی که به دستگاه دسترسی داشته باشد قابل خواندن هستند.

Vaultine برای آن نیمهٔ دیگر ساخته شده است: یک گاوصندوق رمزگذاری‌شده که در آن فایل‌ها با رمزگذاری AES-256-GCM روی خود دستگاه قفل می‌شوند، به‌جای رمزگشایی روی دیسک در یک نمایشگر داخلی باز می‌شوند و به‌جای نیاز به حساب کاربری، با الگو یا پین قفل‌گشایی می‌شوند. این کاری متفاوت از کارکرد این صفحه است – Vaultine فایل‌ها را نگهداری می‌کند و فرادادهٔ آن‌ها را ویرایش نمی‌کند – اما هر دو از یک دغدغهٔ واحد می‌آیند. عکس‌هایی که هم‌رسانی می‌کنید محل حضور شما را فاش می‌کنند. عکس‌هایی که نگه می‌دارید باید قفل شوند.