عبارت «AES-256» در صفحات امنیتی همانطور ظاهر میشود که عبارت «تأییدشده در آزمایشهای بالینی» روی بطریهای مراقبت از پوست دیده میشود: بیشتر شبیه یک نشان تبلیغاتی تا یک توضیح. بیشتر افرادی که آن را میخوانند هرگز نپرسیدهاند که این استاندارد واقعاً با یک فایل چه میکند، یا چرا عدد ۲۵۶ همان بخشی است که کار اصلی را انجام میدهد. درک این موضوع ارزش دارد، زیرا تفاوت میان یک گاوصندوق رمزگذاریشدهٔ واقعی و یک پوشه که فقط نماد قفل رویش قرار گرفته معمولاً دقیقاً به همین نقطه برمیگردد.
الگوریتم AES-256 در عمل چیست
عبارت AES مخفف Advanced Encryption Standard است؛ یک الگوریتم مشخص برای تبدیل دادههای قابل خواندن به دادههای ناخوانا و برگرداندن دوبارهٔ آنها با استفاده از یک کلید محرمانه. این الگوریتم در سال ۱۳۸۰ پس از یک رقابت عمومی توسط مؤسسهٔ ملی استاندارد و فناوری ایالات متحده انتخاب شد و امروز الگوریتم رمزگذاری پیشفرض در پسزمینهٔ مدیران رمز عبور، برنامههای پیامرسان، VPNها و گاوصندوقهای فایل در سراسر جهان، از جمله Vaultine، است.
عدد «۲۵۶» طول کلید است که بر حسب بیت اندازهگیری میشود. الگوریتم AES در نسخههای ۱۲۸ بیتی و ۱۹۲ بیتی نیز وجود دارد؛ هر سه نسخه از یک الگوریتم پایه استفاده میکنند و تنها اندازهٔ کلید و تعداد دورهای پردازش داخلی آنها اندکی متفاوت است. فایلی که با AES-256 رمزگذاری میشود، با استفاده از یک کلید ۲۵۶ بیتی از این دورها عبور میکند و خروجی آن متن رمزگذاریشده (ciphertext) است: دنبالهای از بایتها که جز الگوهای کلی حجم، بدون داشتن همان کلید برای معکوس کردن فرایند، هیچ چیزی دربارهٔ محتوای فایل اصلی فاش نمیکند.
چرا ۲۵۶ بیت عددی است که اهمیت دارد
یک کلید ۲۵۶ بیتی دارای ۲ به توان ۲۵۶ مقدار ممکن است. درک شهودی این عدد دشوار است زیرا بسیار فراتر از هر کمیت روزمرهای است، اما یک مقایسهٔ رایج کمک میکند: این عدد تقریباً برابر با شمار اتمها در بخش بزرگی از جهان قابل مشاهده است. حدس زدن یک کلید مشخص با حملهٔ جستوجوی فراگیر (brute force) – یعنی امتحان کردن هر ترکیب تا یافتن گزینهٔ درست – موضوع داشتن رایانهٔ سریعتر یا بودجهٔ بیشتر نیست. همهٔ رایانههایی که تاکنون وجود داشتهاند، اگر از آغاز جهان هستی بهطور پیوسته کار میکردند، باز هم بهطور معناداری به امتحان کردن همهٔ آنها نزدیک نمیشدند.
به همین دلیل پژوهشگران امنیتی دربارهٔ «شکستن» AES-256 با جستوجوی فراگیر صحبت نمیکنند؛ چنین چیزی روی میز نیست. هنگامی که دادههای رمزگذاریشده افشا میشوند، علت تقریباً همیشه چیزی جز خود الگوریتم است: یک رمز عبور ضعیف یا تکراری که برای ساخت کلید به کار رفته، کلیدی که در جایی قابل سرقت ذخیره شده، یا یک خطای پیادهسازی در نرمافزار پیرامون آن. خود قفل نقطهٔ ضعف نیست؛ چیزی که از کلید محافظت میکند معمولاً نقطهٔ ضعف است.
رمزگذاری با پنهان کردن یکی نیست
این مهمترین تمایز برای هر کسی است که به دنبال یک برنامهٔ «پوشهٔ امن» میگردد. پنهان کردن یک فایل یعنی تغییر دادن نحوهٔ دیده شدن آن، نه تغییر دادن ماهیت خود فایل: یک پوشهٔ پنهان، یک فایل نقطهدار (dotfile)، یا برنامهای که فقط عکسهای شما را به جایی کمتر دمدست منتقل میکند. بایتهای واقعی فایل دستنخورده باقی میمانند. دستگاه را به یک رایانه وصل کنید، گزینهٔ «نمایش فایلهای پنهان» را بزنید و عکس دقیقاً مثل هر عکس دیگری باز میشود، زیرا هیچ کلیدی در کار نبوده است.
رمزگذاری AES-256 عملیاتی کاملاً متفاوت است. این کار فایل را جابهجا نمیکند و وضعیت نمایش آن را تغییر نمیدهد؛ بلکه محتوای فایل را با استفاده از کلید به متن رمزگذاریشده بازنویسی میکند. یک راه سریع برای تشخیص اینکه یک برنامه واقعاً کدام کار را انجام میدهد وجود دارد: فایلهای پنهان را آشکار کنید یا دستگاه را به رایانهٔ دیگری وصل کنید. اگر فایل «محافظتشده» بهطور عادی باز شد، فقط پنهان شده بوده و رمزگذاری نشده است. اگر بدون برنامه و پین شما صرفاً دادههای ناخوانا بود، واقعاً رمزگذاری شده است. (برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ اینکه چطور حالت نخست اغلب با نام حالت دوم تبلیغ میشود، مقالهٔ چرا «پوشهٔ پنهان» واقعاً پنهان نیست را ببینید.)
بخشی که صفحات تبلیغاتی از قلم میاندازند: چه کسی کلید را نگه میدارد
عبارت «رمزگذاریشده با AES-256» از نظر فنی دربارهٔ بسیاری از محصولاتی صادق است که همچنان نمیتوانند از شما در برابر شرکت سازندهٔ خودشان محافظت کنند. الگوریتم فقط میگوید درهمریختن دادهها چگونه انجام میشود؛ هیچ چیزی دربارهٔ محل نگهداری کلید نمیگوید. یک ارائهدهندهٔ فضای ابری میتواند فایلهای شما را روی سرورهایش با AES-256 رمزگذاری کند و خودشان کلید را نگه دارند؛ این یعنی رمزگذاری جلوی یک مهاجم بیرونی را میگیرد، اما در برابر نفوذ به آن ارائهدهنده، کارمندی که دسترسی دارد یا یک درخواست قانونی که به جای شما متوجه سرورهای آنهاست هیچ کاری نمیکند.
دقیقاً به همین دلیل است که ادعای «zero-knowledge» جدا از ادعای «رمزگذاریشده با AES-256» است و پیش از اعتماد به هر یک باید هر دو را بررسی کرد. رمزگذاری بدون دانستن اینکه کلید دست چه کسی است، تقریباً هیچ چیزی دربارهٔ اینکه چه کسی واقعاً بیرون قفل نگه داشته شده به شما نمیگوید.
برنامهٔ Vaultine چگونه آن را پیادهسازی میکند
برنامهٔ Vaultine هر فایل را با کلید AES-256 اختصاصی خودش رمزگذاری میکند که بهطور کامل روی دستگاه شما تولید و استفاده میشود. کلید اصلی که از گاوصندوق شما محافظت میکند، روی خود دستگاه از الگو یا پین شما استخراج میشود و هرگز به هیچ جایی ارسال نمیشود. هیچ چیزی روی سرور، نسخهٔ ابری یا هیچ جای دیگری جز دستگاهی که روبهروی شماست رمزگشایی نمیشود؛ و همین ویژگی است که طراحی برنامه را در عمل – و نه فقط در متن سیاست حریم خصوصی – به یک طراحی zero-knowledge تبدیل میکند (برای آشنایی با بقیهٔ این معماری، مقالهٔ چرا برنامهٔ گاوصندوق بدون حساب کاربری در عمل امنتر است را بخوانید).
این ساختار یک مصالحهٔ مهم را هم از همان ابتدا توضیح میدهد: اگر پین و عبارت بازیابی ۱۲ کلمهای خود را گم کنید، Vaultine واقعاً نمیتواند فایلهایتان را برای شما برگرداند. این یک محدودیت در پشتیبانی نیست، بلکه همان خاصیتی است که مانع دسترسی یک نفوذ امنیتی یا حکم قانونی به فایلهای شما نیز میشود. کلیدی که قفل را باز میکند فقط و فقط روی دستگاه شما وجود داشته است.
خلاصهٔ مطلب
الگوریتم AES-256 روشی مشخص و بهخوبی آزمودهشده برای تبدیل یک فایل به دادههای ناخوانا با استفاده از کلیدی است که آنقدر بزرگ است که حملهٔ جستوجوی فراگیر تهدیدی واقعبینانه برای آن نیست. این یک واژهٔ جادویی نیست؛ بخشی از یک سامانه است و بخشی که تعیین میکند آیا واقعاً از شما محافظت میکند یا نه، این است که پس از رمزگذاری چه کسی کلید را در اختیار دارد. پنهان کردن یک فایل رمزگذاری آن نیست و رمزگذاری یک فایل برای شرکتی که کلید را نزد خود نگه میدارد با رمزگذاری به گونهای که فقط خودتان بتوانید آن را باز کنید یکی نیست.
برنامهٔ Vaultine هر فایل را با AES-256 روی دستگاه خودتان و با کلیدی رمزگذاری میکند که از پین خودتان استخراج شده و به هیچ جا فرستاده نمیشود. نخستین ۱۰ فایل در vaultine.app رایگان است.



