دارندگان ارز دیجیتال معمولاً تنها یک سند را حساس در نظر می‌گیرند: عبارت بازیابی کیف پول. کاملاً هم درست است – آن کلید اصلی است و تایپ کردنش در هر برنامه‌ای، فارغ از اینکه چه برنامه‌ای باشد، کار اشتباهی است. اما به‌ندرت تنها رد کاغذی موجود است. معمولاً یک خروجی keystore از یک کیف پول نرم‌افزاری، پوشه‌ای از کدهای پشتیبان احراز هویت دو مرحله‌ای صرافی‌ها، یادداشتی دربارهٔ اینکه کدام کیف پول سخت‌افزاری کدام ارزها را نگه می‌دارد و شاید تاریخچهٔ تراکنش‌هایی که برای امور مالیاتی خروجی گرفته شده نیز وجود دارد. همهٔ این‌ها جایی نگهداری می‌شوند و آن «جایی» اغلب برنامهٔ Files گوشی، یک یادداشت در Notes یا پوشه‌ای در Dropbox است که کسی دو بار دربارهٔ آن فکر نمی‌کند.

این مطلب دربارهٔ همان دستهٔ دوم است – فایل‌هایی که ارزش رمزگذاری کردن دارند، نه عبارتی که اصلاً جای آن در هیچ برنامه‌ای نیست.

قانون عبارت بازیابی واقعاً در برابر چه چیزی محافظت می‌کند

دلیل اینکه هیچ فرد آگاهی به شما نمی‌گوید عبارت بازیابی را به‌صورت دیجیتال نگه دارید، خرافه نیست. عبارتی که در هر نرم‌افزاری تایپ شود، با هر نیتی که باشد، جایی وجود دارد که اسکرین‌شات، تاریخچهٔ کلیپ‌بورد، یک یادداشت همگام‌سازی‌شده یا یک دستگاه آلوده می‌تواند به آن دست یابد. نگهداری روی کاغذ یا فلز، به‌صورت آفلاین، کل آن دسته از ریسک را از میان می‌برد. این توصیه اینجا تغییری نمی‌کند و هیچ‌چیز در این مطلب خلاف آن نیست.

آنچه این توصیه پوشش نمی‌دهد، بقیهٔ چیزهایی است که در کشوی فایل‌های یک دارندهٔ ارز دیجیتال وجود دارد.

فایل‌هایی که واقعاً به قفل نیاز دارند

خروجی‌های Keystore (فایل‌های keystore.json و UTC--...). فایل keystore یک کیف پول نرم‌افزاری خودش رمزگذاری‌شده است و با رمز عبور خودش باز می‌شود. از دست دادن فایل به تنهایی دارایی‌هایتان را به کسی نمی‌دهد. اما کیف پول را شناسایی می‌کند و برای هر کسی که در اختیارش داشته باشد تنها یک رمز عبور با قابل استفاده شدن فاصله دارد – پس ارزش دارد از دسترس هر کسی که نباید از وجودش خبر داشته باشد، چه رسد به تلاش برای باز کردنش، دور نگه داشته شود.

کدهای پشتیبان احراز هویت دو مرحله‌ای صرافی‌ها. هر صرافی که از 2FA پشتیبانی می‌کند، کدهای پشتیبان یک‌بارمصرفی به شما می‌دهد تا وقتی دستگاهی را که برنامهٔ احراز هویت رویش است گم کردید از آن‌ها استفاده کنید. آن کدها اگر در یک اسکرین‌شات یا یک یادداشت متنی ساده رها شده باشند، مسیر مستقیمی برای بازیابی حساب در اختیار هر کسی که پیدایشان کند قرار می‌دهند.

یادداشت‌های کیف پول سخت‌افزاری. اینکه کدام دستگاه کدام ارزها را نگه می‌دارد، شمارهٔ سریال‌ها، یادآورهای پین که خود پین نیستند. به تنهایی فاجعه‌بار نیستند، اما برای یک سرقت هدفمند – به‌ویژه در ترکیب با هر چیز دیگری روی همان دستگاه – اطلاعات شناسایی ارزشمندی هستند.

خروجی‌های تاریخچهٔ تراکنش‌ها. فصل مالیات فایل‌های CSV و PDF حاوی نشانی کیف پول‌ها، مبالغ و تاریخ‌ها تولید می‌کند. کلید دسترسی به چیزی نیستند، اما تصویری روشن از آنچه دارید و ارزش تقریبی آن ارائه می‌دهند – نه چیزی که بخواهید در پوشهٔ Downloads رها شود.

چرا فضای ابری جای درستی برای نگهداری این فایل‌ها به شکل رمزگذاری‌نشده نیست

این غریزه که از این فایل‌ها جایی بیرون از دستگاه پشتیبان بگیرید درست است. دستگاه‌ها گم می‌شوند، سرقت می‌شوند یا به‌سادگی از کار می‌افتند. اشتباه، بارگذاری آن‌ها به همان شکل اولیه است. یک فایل keystore یا اسکرین‌شاتی از کدهای پشتیبان که در Dropbox یا Google Drive قرار گرفته باشد، توسط ارائه‌دهنده و همچنین هر کسی که به سرورهای آن نفوذ کند یا کنترل حساب را به دست بگیرد قابل خواندن است – همان شکافی که با جزئیات بیشتر در مقالهٔ چرا عکس‌های شما در فضای ابری امن نیستند بررسی شده است.

رمزگذاری فایل روی دستگاه پیش از آنکه به جایی برود، این شکاف را بدون چشم‌پوشی از خود پشتیبان‌گیری می‌بندد. نسخهٔ ابری به متن رمزنگاری‌شده تبدیل می‌شود: برای خواندن بی‌ارزش، اما همچنان موجود اگر دستگاه اصلی از دست برود.

جایگاه Vaultine در این میان کجاست

برنامهٔ Vaultine هر فایل را به‌صورت جداگانه با AES-256-GCM روی دستگاه رمزگذاری می‌کند، با کلیدی که از الگو یا پین خودتان مشتق می‌شود – نه از عبارت بازیابی ارز دیجیتال شما و نه از چیزی که به‌جای شما تایپ شده باشد. این برنامه دقیقاً برای نگهداری همین دسته از فایل‌ها ساخته شده است که این مطلب دربارهٔ آن‌هاست: خروجی‌های keystore، کدهای پشتیبان 2FA، یادداشت‌های کیف پول سخت‌افزاری و سوابق تراکنش‌ها. آن‌ها را وارد کنید تا چه روی دستگاه بمانند و چه از طریق حساب Dropbox رمزگذاری‌شدهٔ خودتان پشتیبان‌گیری شوند، بدون اعتبارنامهٔ خود گاوصندوقتان ناخوانا باشند.

همان گاوصندوق روی iPhone، Mac، Android و Windows اجرا می‌شود و یک عبارت بازیابی ۱۲ کلمه‌ای در صورت گم کردن دستگاه، خود گاوصندوق را روی یک دستگاه جدید بازمی‌گرداند – یعنی فایل‌هایتان را بازیابی می‌کند، نه دارایی ارز دیجیتال شما را. نسخهٔ رایگان یک گاوصندوق و تا ۱۰ فایل را پوشش می‌دهد؛ نسخهٔ Pro گاوصندوق‌های نامحدود، قابلیت‌های Decoy Vault و Duress Vault و پشتیبان‌گیری رمزگذاری‌شده در Dropbox را با قیمت $1.99 در ماه، $14.99 در سال یا $39.99 یک‌بار پرداخت مادام‌العمر ($29.99 در Windows) اضافه می‌کند.

کارهایی که انجام نمی‌دهد: عبارت بازیابی کیف پول را درخواست، ذخیره یا ارسال نمی‌کند و جایگزین تراشهٔ امن (secure element) یک کیف پول سخت‌افزاری نمی‌شود. این‌ها کارهای متفاوتی هستند و با هم رقابتی ندارند – برای آشنایی با سازوکاری که این روش بر آن تکیه دارد، مقالهٔ عبارت بازیابی برنامهٔ Vaultine چگونه کار می‌کند و برای نسخهٔ گسترده‌تر همین استدلال، ۵ نوع فایل که هرگز نباید بدون رمزگذاری نگه دارید را ببینید.

شروع کار

ابتدا چیزهایی را که دارید دسته‌بندی کنید: عبارت بازیابی کیف پول روی کاغذ یا فلز و به‌صورت آفلاین می‌ماند، تمام. هر چیز دیگری – فایل‌های keystore، کدهای پشتیبان، یادداشت‌های کیف پول و خروجی‌های مالیاتی – به‌جای یک پوشهٔ متنی ساده، گزینه‌ای مناسب برای نگهداری در یک گاوصندوق رمزگذاری‌شده است. می‌توانید نسخهٔ رایگان Vaultine را در vaultine.app امتحان کنید.