از رمزگذاری گوشی طوری صحبت می‌شود که انگار یک واقعیت یک‌تکه است: گوشی شما رمزگذاری شده، پس امن است. این حرف درست است، اما تمام ماجرا نیست. نوعی از سرقت گوشی که در عمل بیش از همه رخ می‌دهد – قاپیدن از روی میز، کشیدن از دست، یا بیرون کشیدن گوشی از جیب فردی حواس‌پرت وسط اسکرول کردن – به‌کلی از آن رمزگذاری عبور می‌کند، زیرا گوشی اصلاً از ابتدا قفل نبوده است.

بخشی که واقعاً حل شده است

باید حق را ادا کرد: گوشی‌های امروزی رمزگذاری در حالت سکون را به‌صورت پیش‌فرض و بدون نیاز به پرسش به‌خوبی انجام می‌دهند. گوشی‌های iPhone از رمزگذاری متکی بر سخت‌افزار متصل به تراشهٔ Secure Enclave دستگاه استفاده می‌کنند؛ سیستم‌عامل Android از نسخهٔ Android 10 به بعد به‌طور پیش‌فرض از رمزگذاری مبتنی بر فایل (File-Based Encryption) بهره می‌برد. وقتی گوشی قفل است، بیرون کشیدن تراشهٔ حافظه و خواندن مستقیم آن فقط داده‌های ناخوانا به دست مهاجم می‌دهد، نه فهرستی از فایل‌ها. این یک محافظت واقعی و پخته است و به‌صورت خودکار روشن است؛ معادلی برای «یادت باشد FileVault را روشن کنی» به شکلی که در لپ‌تاپ‌ها هست وجود ندارد.

بخشی که حل نشده است: گوشی از قبل قفلش باز بوده است

این همان شکافی است که رمزگذاری در حالت سکون به آن دست نمی‌زند: بیشتر سرقت‌های گوشی یک گوشی قفل‌شده و رهاشده را هدف نمی‌گیرند؛ گوشی‌ای را هدف می‌گیرند که در دست کسی، باز و در حال استفاده است و ناگهان قاپیده می‌شود. دوچرخه‌سواری آن را وسط اسکرول کردن از روی میز کافه می‌رباید. جیب‌بری آن را از جیب بازشده برمی‌دارد در حالی که از ده دقیقه قبل همچنان وارد همهٔ برنامه‌ها است. در تمام این موارد، رمزگذاری خود گوشی بی‌تأثیر است، زیرا سارق اصلاً تلاش نمی‌کند به داخل نفوذ کند؛ همین الان هم آن را باز در دست دارد.

آنچه در آن لحظه در دسترس است عملاً تمام چیزهایی است که گوشی از پیش واردشان بوده: برنامه‌های پیام‌رسان، گالری عکس‌ها، ایمیل، هر برنامهٔ بانکی یا پرداختی که قفل جداگانهٔ خودش را نداشته باشد، و هر رمز عبور یا شمارهٔ کارتی که مرورگر ذخیره کرده باشد و با یک درخواست به‌صورت خودکار پر کند. هیچ‌یک از این‌ها نیازی به شکستن رمزگذاری نداشته است؛ اصلاً نیازی به هیچ کاری نداشته، زیرا باز شدن قفل پیش از وقوع سرقت اتفاق افتاده بوده است.

نشت اطلاعات از صفحهٔ قفل که بیشتر افراد خاموشش نمی‌کنند

حتی یک گوشی دزدیده‌شده که واقعاً قفل است نیز می‌تواند بیش از آنچه انتظار می‌رود از طریق تنظیمی که اغلب نادیده گرفته می‌شود اطلاعات لو بدهد: پیش‌نمایش اعلان‌ها. متن کامل پیام‌ها و از آن بدتر، کدهای احراز هویت دو مرحله‌ای اغلب به‌طور پیش‌فرض مستقیماً روی صفحهٔ قفل نمایش داده می‌شوند و هر کسی که گوشی را در دست داشته باشد می‌تواند بدون باز کردن قفل آن‌ها را بخواند. سارق (یا هر کس دیگری که برای مدتی کوتاه دستگاه را در اختیار دارد) برای خواندن یک کد یک‌بارمصرف که تازه رسیده نیازی به کد عبور شما ندارد، اگر آن کد به‌صورت متن ساده روی صفحهٔ قفل نشسته باشد. خاموش کردن نمایش محتوای پیش‌نمایش – به‌طوری که اعلان‌ها به‌جای محتوا فقط «پیام جدید» را نشان دهند – این شکاف مشخص را که به‌سادگی از چشم دور می‌ماند می‌بندد.

ساعت اول، به ترتیب

اگر گوشی دزدیده شد، سرعت عمل تقریباً از هر چیز دیگری مهم‌تر است:

  1. بلافاصله از راه دور آن را قفل یا پاک‌سازی کنید؛ با استفاده از Find My iPhone یا Find My Device از دستگاه دیگری، پیش از آنکه سارق فرصت کند خدمات موقعیت مکانی را غیرفعال کند یا گوشی را بازنشانی کند.
  2. سیم‌کارت را از طریق اپراتور مسدود کنید تا نتواند تماس‌ها یا پیامک‌های کد تأییدی را که می‌توانند برای تصاحب سایر حساب‌ها به کار بروند دریافت کند.
  3. ابتدا رمز عبور ایمیل خود را تغییر دهید، آن هم از دستگاهی دیگر. ایمیل روش بازیابی بیشتر حساب‌های دیگر است، بنابراین ایمن کردن آن در گام نخست، گسترهٔ سرایت سرقت را محدود می‌کند.
  4. نشست‌های فعال را بررسی و لغو کنید؛ برای مهم‌ترین حساب‌هایتان (بانکی، ایمیل اصلی، مدیر رمز عبور) از طریق مرورگر اقدام کنید، زیرا گوشی‌ای که وارد حساب‌ها بوده ممکن است نشست‌های فعالی باقی گذاشته باشد که تغییر رمز عبور به‌تنهایی آن‌ها را قطع نمی‌کند.
  5. بررسی کنید چه چیزهایی در حالت تکمیل خودکار در مرورگر گوشی باقی مانده است؛ کارت‌های ذخیره‌شده و نشانی‌ها اغلب قابل استفاده‌ترین موارد فوری روی یک گوشی قفل‌نشدهٔ سرقت‌شده هستند.

جایی که یک قفل دوم واقعاً کمک می‌کند

این دقیقاً همان شکافی است که یک برنامهٔ گاوصندوق با پین مستقل خودش برای آن ساخته شده است: اصلاً به وضعیت قفل خود گوشی متکی نیست. اگر گوشی در حالت باز قاپیده شود، صفحهٔ قفل سیستم‌عامل به هر حال کمکی نمی‌کرد، زیرا در همان لحظهٔ سرقت از پیش دور زده شده بود. فایل‌های درون یک گاوصندوق مجزا که با پین اختصاصی خودشان محافظت می‌شوند، صرف‌نظر از اینکه گوشی پیرامونشان هنگام سرقت باز بوده یا نه، قفل باقی می‌مانند.

برای شکل شدیدتر این تهدید – یعنی وادار شدن فیزیکی به باز کردن قفل گوشی به‌جای قاپیده شدن آن هنگام حواس‌پرتی – قابلیت Decoy Vault یا Duress Vault گزینه‌ای آرام‌تر از امتناع کامل یا تحویل دادن همه‌چیز در اختیارتان می‌گذارد: گاوصندوقی ساخته شده برای نشان داده شدن، یا گاوصندوقی ساخته شده برای ناپدید شدن در همان لحظه‌ای که زیر فشار باز می‌شود.

خلاصهٔ مطلب

رمزگذاری خود گوشی سرقت‌شده دقیقاً همان زمانی قوی است که انتظار دارید: وقتی قفل است. سناریوی واقع‌بینانهٔ سرقت به‌کلی از این محافظت عبور می‌کند، زیرا گوشی معمولاً زمانی گرفته می‌شود که از قبل باز و در حال استفاده است، نه اینکه در حالت قفل شکسته شود. خاموش کردن پیش‌نمایش‌های صفحهٔ قفل، از بر بودن گام‌های ساعت اول و نگه داشتن فایل‌هایی که درز آن‌ها واقعاً آسیب‌زا است پشت یک قفل دوم و مستقل، بخشی را پوشش می‌دهد که امنیت خود گوشی هرگز برای رسیدن به آن طراحی نشده است. (برای دیدن همین شکاف در سمت دسکتاپ، جایی که سازوکارها متفاوت‌اند اما درس یکی است، مقالهٔ هنگام سرقت لپ‌تاپ چه اتفاقی برای داده‌های شما می‌افتد را ببینید.)

یک قفل دوم اضافه کنید که به وضعیت صفحهٔ خود گوشی وابسته نباشد. ۱۰ فایل اول به‌صورت رایگان در vaultine.app.