مشکل واقعی، خود گالری دوربین است

کارهای مشتریان به‌ندرت از طریق روش‌های پیچیده نشت می‌کنند. آن‌ها به این دلیل لو می‌روند که فریم‌های منتشرنشده در همان گالری بقیهٔ عکس‌ها قرار دارند و گوشی‌ها دست‌به‌دست می‌شوند. «فقط همین یکی را ببین» عملاً دعوتی به دیدن کل آرشیو عکس‌ها است و آلبوم پنهان (Hidden) هم تغییری در این موضوع نمی‌دهد: تنها به اندازهٔ یک ضربه فاصله دارد و همچنان درون کتابخانهٔ عکس‌های شماست.

برنامهٔ Vaultine کارهای مشتریان را در عوض در یک محفظهٔ رمزگذاری‌شدهٔ مجزا نگه می‌دارد. این فایل‌ها در برنامهٔ Photos ظاهر نمی‌شوند و باز کردن آن‌ها به الگو یا پین خودتان نیاز دارد، نه کد عبور باز کردن قفل گوشی که کسی همین الان هنگام وارد کردنش به دست شما نگاه کرده است.

پروژهٔ عکاسی یک پوشه است، پس همان‌طور یک‌جا واردش کنید

دلیل رها کردن برنامه‌های گاوصندوق توسط کاربران، اصطکاک و دشواری کار با آن‌هاست. اگر محافظت از یک عکاسی به معنای انتخاب دستی چهارصد فایل در پایان یک روز طولانی باشد، تا هفتهٔ دوم دیگر این کار را انجام نمی‌دهید.

قابلیت وارد کردن پوشه‌ها کل شاخه را با حفظ ساختار آن وارد می‌کند و عملیات گروهی دقیقاً برای همین با شتاب‌دهی سخت‌افزاری طراحی شده‌اند: فایل‌های بزرگ و پرتعداد، در یک مرحله. بردن کارها به داخل گاوصندوق باید تقریباً به اندازهٔ کپی کردن آن‌ها در هر جای دیگری زمان ببرد.

بازبینی بدون رمزگشایی روی دیسک

رمزگذاری‌ای که فقط تا لحظهٔ باز کردن فایل دوام بیاورد، در این شغل چندان به کار نمی‌آید، چون باز کردن فایل‌ها خود شغل است. نمایشگر داخلی برنامهٔ Vaultine عکس‌ها، ویدیوها و فایل‌های PDF را درون گاوصندوق باز می‌کند تا هرگز یک نسخهٔ رمزگشایی‌شده به پوشهٔ موقتی نرود که پشتیبان‌گیری ابری، ابزار نمایه‌سازی یا برنامهٔ دیگری بتواند بی‌سروصدا آن را بردارد.

یک گاوصندوق، روی لپ‌تاپ و گوشی

بررسی لوکیشن و عکس‌های پشت‌صحنه روی گوشی انجام می‌شوند؛ ویرایش و تحویل روی لپ‌تاپ. برنامهٔ Vaultine به‌صورت بومی روی سیستم‌های Windows، macOS، iOS و Android اجرا می‌شود؛ بنابراین هر دو سر این گردش کار از همان یک گاوصندوق استفاده می‌کنند، نه یک دستگاه محافظت‌شده و یک دستگاه محافظت‌نشده.